جمعه ۲۷ اسفند ۱۴۰۰
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، شاید اگر داور اجازه می‌داد در صحنه مصدومیت سعید آقایی تعویض پرسپولیس انجام شود، سرخپوشان آن گل را نمی‌خوردند، اما آیا همه چیز تقصیر قاضی میدان است؟
اگر داور یک لحظه اجازه تعویض را از پرسپولیس گرفت، یحیی گل‌محمدی نیم‌ساعت تیمش را از این موهبت محروم کرد. عالم و آدم می‌دانستند پرسپولیس نیاز به تعویض دارد. پرواضح بود که استقلال در دقایق پایانی بازی را روی هوا خواهد برد و از گزینه‌هایی مثل رودی ژستد یا آرمان رمضانی استفاده خواهد کرد؛ درست عین کاری که فرهاد مجیدی دو هفته قبل در مسابقه با گل‌گهر انجام داد. در این شرایط چرا باید اولین تعویض‌های سرخپوشان حوالی دقیقه ۸۰ انجام شود؟ گیریم که این بار سید علی مقصر بود؛ دفعات قبل و در موارد مشابه پیشین چه کسی اجازه کنترل و مدیریت بازی را نداد؟
پرسپولیس در دربی ۹۳ گل مساوی را در دقیقه نود از محمد دانشگر خورد، در دربی ۹۴ مهدی قائدی در همین دقیقه کار را به تساوی کشاند و حتی در دربی ۹۵ هم می‌رفت اتفاق مشابهی در ثانیه‌های پایانی رخ بدهد، اما علی شجاعی توپ استقلالی‌ها را از روی خط دروازه بیرون کشید. آیا همه اینها تصادفی است؟
به فرض که داور مسابقه مرتکب اشتباه بزرگی شد، اصلاً جنایت کرد؛ آیا سرمربی تیم باید اینطور قالب تهی کند و فرصت باقی‌مانده برای جبران نتیجه را از شاگردانش بگیرد؟ بعد از گل ژستد، با احتساب اوقات تلف‌شده حداقل یک‌ربع فرصت باقی بود تا پرسپولیس بار دیگر از تیم خالی از دفاع‌شده استقلال پیش بیفتد، اما یحیی خودش با آن حرکات سوت پایان بازی را زد و پیام ناامیدی و تسلیم برای تیمش فرستاد؛ دقیقاً مثل بازی رفت که پرسپولیس روی حریف تسلط پیدا کرده بود؛ اما یحیی در اعتراض به یک خطای وسط زمین، پنج دقیقه اعتراض کرد، بازی را از نفس انداخت و ورق را برگرداند.
برانکو در اولین دربی‌اش در دور برگشت لیگ چهاردهم، یک پرسپولیس آشفته و ویران در اختیار داشت و باید به مصاف استقلال امیر قلعه‌نویی می‌رفت. سرخ‌ها با گل علی علیپور پیش افتادند و برانکو در ۱۵ دقیقه پایانی محسن بنگر نیمه‌مصدوم را برای زدن ضربات سر به میدان فرستاد. او یک گام از تدابیر کادرفنی استقلال جلوتر بود و مزدش را هم با برد گرفت. یحیی اما هنوز بیرون خانه دنبال عامل ضعف می‌گردد و نتیجه‌اش این است که با گذشت ۲۳ هفته از لیگ، هنوز مشکلات خط دفاعی پرسپولیس حل نشده است.