جمعه ۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۱
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، یادش به خیر؛ تراکتوری‌ها پارسال شبانه‌روز جوش «جان» آدم‌ها را می‌زدند و به در و دیوار می‌کوبیدند که مسابقات لیگ برتر نیمه‌تمام بماند. روزی ۲۰۰ تا بیانیه می‌دادند و می‌گفتند حیف است اگر کرونا حتی جان یک فوتبالیست را بگیرد.
بازی‌ها از سر گرفته شد، کرونا هیچ فوتبالیستی را نکشت، اما هواداران خود این تیم به ورزشگاه آمدند تا شاید کار نکرده ویروس منحوس را به پایان برسانند! جدال امشب تراکتور و پرسپولیس در تاریخ ثبت خواهد شد. ۷۲ دقیقه توهین و فحاشی، لیرز انداختن و سنگ‌پرانی، یک نمایش قبیح دیگر از میزبانی‌های تبریز ساخت؛ شهری که فرهنگ و اصالت اهالی‌اش در تاریخ زبانزد بوده، اما حالا بعضی هواداران تراکتور آن را بی‌اعتبار کرده‌اند.
چطور ممکن است یک انسان، یک آدم باعاطفه و با وجدان همنوع خودش را به قصد کشت بزند؟ به چه جرمی؟ فقط به این جرم که در تیم حریف بازی می‌کند؟ خب داور و کمک‌داور را چرا می‌زنید؟ به بازیکن خودتان چه کار دارید؟ بارها در ورزشگاه تبریز حاضر بوده‌ام و به دو چشم خویش دیده که در سکوهای میهمان، حتی جان هواداران خردسال هم در امان نیست.
الان ساده‌ترین کار دنیا این است که گناه را بیندازند گردن امید عالیشاه که چرا عصبانی شد. بله؛ شاید بهتر بود کاپیتان پرسپولیس خودش را کنترل می‌کرد، اما قبول کنید سخت است همه‌کس یک نفر را به فحش بکشند، قصد جانش را کنند و در عین حال از او توقع داشته باشند شبیه اساتید دانشگاه رفتار کند!
اوایل دهه ۸۰، یک بار دربی تهران به دلیل آماده نبودن ورزشگاه آزادی در همین استادیوم یادگار تبریز برگزار شد. ۷۰ هزار آدم آمدند، از تیم محبوب‌شان حمایت کردند و خون از دماغ کسی نریخت. ببینید که در این ۲۰ سال با فرهنگ ما چه کردند. البته که در این استحاله ننگین فرهنگی، نباید بر گناه عواملی مثل محمدرضا زنوزی چشم پوشید؛ موتور «نفرت‌پراکنی» که نه‌تنها تراکتور را از نظر فنی به مرز سقوط رساند، بلکه فرهنگ حاکم بر یک باشگاه ریشه‌دار را هم به نابودی کشاند.