پنجشنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۰
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، روزنگار نهم آذر سال 1400 به شرح زیر است:
طلوع
76 سال پیش در چنین روزی محمد نصیری سرشت وزنه‌بردار بزرگ و اخلاق‌مدار ورزش ایران پا به عرصه وجود گذاشت. او وزنه‌برداری را از سنین پایین و زیر نظر هنریک تمرز آغاز کرد و به دلیل اخلاق خوش و پشتکاری که داشت خیلی زود به جرگه نامداران ورزش جهان در آمد.
نصیری در چهار المپیک ۱۹۶۴ توکیو، ۱۹۶۸ مکزیک، ۱۹۷۲ مونیخ و ۱۹۷۶ مونترال حاضر بوده و چهار مدال طلا و یک نقره و سه برنز از مسابقات جهانی و پنج مدال طلا و یک برنز از مسابقات آسیایی کسب کرده است. او در فاصله سال‌های 1966 تا 1973، 15 رکورد جهانی ثبت کرده و توانسته در سال 1995 به تالار مشاهیر وزنه‌برداری جهان راه یابد.
محمد نصیری این اعجوبه وزنه‌برداری جهان حالا مشاور فدراسیون وزنه‌برداری است و قهرمانان وزنه را در رسیدن به اهداف متعالی یاری می‌رساند.
رویداد
آذر 96
پرسپولیس 4 ذوب‌آهن 0
ورزشگاه آزادی
داور: زاهدی فر
گل‌ها: علی علیپور 22، کمال کامیابی‌نیا 36، گادوین منشا 70 و فرشاد احمدزاده 79
کارت زرد: محمدرضا حسینی و کیروش استانلی
بازیکنان پرسپولیس: علیرضا بیرانوند، محمدانصاری، سید جلال حسینی، شجاع خلیل‌زاده، حسین ماهینی، محسن مسلمان (فرشاداحمدزاده)، محسن ربیع‌خواه، وحید امیری (آدام همتی)، کمال کامیابی‌نیا، گادوین منشا و علی علیپور(سیاوش نعمتی) مربی: برانکو ایوانکوویچ
بازیکنان ذوب‌آهن: رشید مظاهری، دانیال اسماعیلی‌فر، مهدی مهدی‌پور، حمید بوحمدان، محمدرضا حسین، محمد نژاد مهدی، مهران درخشان مهر(محمد ستاری)، احسان پهلوان ( ربیع عطایا)، گئورگی گولسیانی، کیروش استانلی و مرتضی تبریزی (مهدی رجب‌زاده). مربی: امیر قلعه‌نویی
غروب
امروز سالگشت زنده‌یاد محسن فنونی‌زاده است. دومین پسر حاج محمد که فوتبال را وارد خانواده کرد و موجب شد چهار پسر بعدی به سمت فوتبال بیایند و اولین خانواده‌ای باشند که پنج بازیکن به فوتبال ایران داده‌اند. محسن فوتبال را از زمین‌های خاکی محله‌اش نازی‌آباد آغاز کرد، سپس روانه جوانان پاس شد تا ضمن گذران خدمت سربازی برای تیم ملی جوانان انتخاب شود و به دلیل قامت بلند مدافع آخر این تیم شود.
مرحوم محسن بعد از خاتمه سربازی به تیم راه‌آهن رفت و مدافع آخر آن تیم رویایی شد، بعد هم تیم ملی امید بود و انگیزه‌ای برای مرتضی و مهدی که به سوی پیراهن تیم ملی خیز بر دارند و ابراهیم و اسماعیل که فوتبالی شوند. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت اما مصدومیت و بدبیاری از راه رسید. محسن ناچار به زندگی چسبید تا لااقل دخترهایش را سامان دهد، غافل از آنکه هشتم آذر 1364 مرگ او را از زندگی می‌رباید.