شنبه ۲۰ آذر ۱۴۰۰
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، فقر در خانواده‌ها باعث شده است بسیاری از این کودکان در جهان نان آور دیگر اعضای خانوادههایشان باشند. در جهان ۲۵۰ میلیون کودک کار وجود دارد که بیش از سه چهارم تا ۹۰ درصد از آنها در کشورهای مختلف در حال رشد بوده و در خیابان کار می‌کنند، اما در خانه زندگی می‌کنند و نان‌آور خانه هستند. طبق آمار منتشر شده تقریبا ۸۰ میلیون از این کودکان مجبور به انجام فعالیت‌های خطرناک هستند.
کارشناسان معتقد هستند:« این کودکان ممکن است به دلیل رکود اقتصادی و تعطیلی مدارس ناشی از همه‌گیری، ساعات طولانی‌تر یا در شرایط بدتر کار کنند و بسیاری ممکن است به دلیل از دست‌دادن شغل و درآمد خانوادههایشان به بدترین اشکال کار کودکان مجبور شده باشند.» یونیسف و سازمان بین‌المللی کار (ILO) به زنان و کودکان برای افزایش خطر برده‌داری مدرن هشدار می‌دهد.
سازمان ملل‌متحد همزمان با روز جهانی لغو برده‌داری در دوم دسامبر هشدار داد، زنان و کودکان در معرض خطر بالایی برای برده‌داری معاصر هستند و چالش‌های جهانی مانند بیماری همه‌گیر کووید-۱۹، تغییرات آب‌وهوایی و درگیری‌های مسلحانه آسیب‌پذیری‌های موجود را تشدید کرده است.
بر اساس برآوردهای غیررسمی کارشناسان یک نفر از هر ۱۳۰ زن و دختر در معرض انواع بردگی معاصر مانند ازدواج کودک و اجباری، خدمت اجباری یا بردگی غیر ارادی، کار اجباری و اسارت به علت بدهی قرار می‌گیرد. به گفته کارشناسان، سطوح بالای استثمار در زنجیره‌های تامین جهانی نیز غالب است که معمولا بر استثمار نیروی کار تکیه و آن را تقویت و نابرابری جنسیتی را عمیق‌تر می‌کنند. آنان استدلال کردند که «نابرابری‌های جنسیتی در نهاد اشکال معاصر برده‌داری نهفته است.»
کارشناسان کودکانی که در خیابان دیده می‌شوند را در ۴ گروه طبقه بندی می‌کنند. گروه اول کودکان فقیری هستند که شب‌ها به خانه‌شان برمی‌گردند. احتمالا به مدرسه می‌روند و بزهکار نیستند. گروه دوم نسبتا مستقل هستند و پیوندهای آنها با خانه در شرف از هم گسستن است. حضور آنها در مدرسه هم کم‌کم خاتمه پیدا می‌کند. در ادامه هم بزهکاری آنها شروع می‌شود.گروه سوم کودکان خانواده‌های خیابانی هستند که به همراه خانواده خود در خیابان زندگی و کار می‌کنند. وضعیت آنها با فقر گره خورده است. در هندوستان به آنها «ساکنین پیاده‌رو»گفته می‌شود و در آمریکا کودکان خانواده‌های بی‌خانمان هستند و گروه چهارم نیز تماس خود را با خانواده قطع کرده‌اند و تمام وقت خود را در خیابان می‌گذرانند و کودکان خیابانی «واقعی» هستند.