به گزارش پایگاه خبری خطوط به نظر می رسد هر چه گسترش فضای مجازی طی دو دهه گذشته باعث پیشرفت اموری چون کسب دانش، اطلاع رسانی و انجام کارهای روزمره ای چون خرید و فروش شده، «کنشگری اجتماعی» در این فضا پسرفت داشته است. اکنون جهان با خیل عظیمی از هواداران محیط زیست و مبارزان راه فلان و بهمان روبرو است که تمام تلاششان برای تبدیل کردن دنیا به مکانی بهتر برای زندگی، در هشتک زدن و انتشار فراخوان خلاصه می شود. به این نوع مبارزه خونین! در زبان انگلیسی اسلکتیویسم «Slacktivism» و به زبان فارسی مبارزه از زیر لحاف! گفته می شود.
اسلکتیویسم واژه ای ترکیبی است که از دو واژه انگلیسی Slacker به معنای «تنبل و بی‌حال» و Activism به معنای «فعالیت» ساخته شده است. این اصطلاح تحقیرآمیز در وصف فعالیت‌های اجتماعی مجازی‌ای است که به فرد احساس رضایت کاذب از انجام عملی مثبت می دهد، در حالی که تاثیر واقعی آن کار «هیچ»! یا بسیار ناچیز است. اصطلاح شوخی آمیز آن در زبان فارسی (چریک زیر پتو) نیز به خوبی بیانگر نقش این افراد در کنشگری اجتماعی است.
این کنشگران سایبری که طیف وسیعی از فعالان فضای مجازی را شامل می شود برای امور متفاوت و متنوعی می جنگند؛ حمایت از حیوانات در حال انقراض، ممانعت از توسعه گوشتخواری و ترویج گیاهخواری، حمایت از بازماندگان از تحصیل در مناطق محروم، همنوایی با محرومان از آب شرب بهداشتی، مخالفت با جنگل خواری و جنگل زدایی، اعتراض به حکم زندان و ... بدیهی است بخش بزرگی از این چریک‌های خستگی ناپذیر کنشگران سیاسی هستند که مرام و مسلک خود را تبلیغ و به رقبای سیاسی و هوادارنشان حمله می کنند.
روش این مبارزان زیر لحاف برای کنشگری شامل فعالیت‌هایی است که همگی در فضای مجازی صورت می گیرد؛ کارهایی مثل هشتک زدن، تهیه طومار و فراخوان، پیوستن به گروه های و کانال‌های مختلف، رای دادن و شرکت در نظرسنجی ها، تغییر عکس پروفایل یا استفاده از نمادهای خاص در پروفایل شخصی، ارسال ایمیل به شکل گروهی و فله ای، حمله مجازی به صفحات دیگران، نوشتن کامنت و ...
با این حال، کارشناسان می گویند این گونه فعالیت‌های مجازی در بسیاری از مواقع، تاثیر بسیار کمی دارند و یا اصلا در جهان واقعی تاثیری ندارند. هشتک های اعتراضی چند میلیون بار استفاده می شوند، فراخوان‌ها دست به دست می شوند، میلیون ها ایمیل زده می شود ولی در عمل «هیچ» اتفاقی نمی افتد. در عالم واقع، با هشتک زدن نه کوه خواری متوقف می شود و نه وضعیت بچه های بازمانده از تحصیل فرقی می کند. اگر ویدیویی صدها هزار بار دیده شود، صفحه‌ای اعتراضی بارها به اشتراک گذاشته شود، توئیتی بارها هم‌خوان شود و ... ولی در «عمل» اقدامی صورت نگیرد، چیزی تغییر نخواهد کرد.
واقعیت این است که «به عمل کار برآید»! به هشتک زدن نیست. بنابراین دست به کار شوید. اگر دغدغه کودکان بازمانده از تحصیل، خانواده های بی بضاعت، کودکان طلاق و ... را دارید به خیریه هایی مطمئنی که در حوزه دغدغه شما فعالیت می کنند کمک مالی کنید، کتاب‌های بلااستفاده ای که در خانه دارید به کتابخانه محل هدیه بدهید، هر روز یا هر هفته ساعتی از وقت خود را عملا صرف کمک‌های انسان دوستانه کنید، در گروه ها، خیریه ها و تعاونی هایی که قانونی هستند و با مجوز، فعالیت می کنند عضو شوید و در برنامه های آنها مشارکت کنید.
همیشه به خاطر داشته باشید مشارکت در حرکت و فعالیتی که هزینه ای ندارد تاثیر واقعی آنچنانی هم ندارد. بهترین راه برای ایجاد تغییر مثبت در جهان، بلند شدن از پشت میز و انجام کاری عملی در راستای هدفتان است. از کلیک کردن، لایک زدن، کامنت نوشتن، هشتک زدن و به اشتراک گذاشتن، نه آبی گرم و نه شکم گرسنه ای سیر می شود.