به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، پس از جنگ تحمیلی 12روزه رژیم صهیونیستی به جز آسیب‌های روانی برای مردم جامعه، آسیب‌های زیادی به منازل مسکونی، ساختمان‌ها و ماشین‌ها وارد شده است به گونه‌ای که از همان ابتدا پرداخت خسارت میان مسئولین کشور پاسکاری شد. در ادامه مطلب "پاسکاری" را به طور کامل برایتان تشریح می‌کنم.
دولت جمهوری اسلامی آقای پزشکیان و سخنگوی دولت خانم مهاجرانی در همان اواسط جنگ گفتند پرداخت خسارت کامل از سوی دولت صورت می‌گیرد، بنا به این موضوع طی 4 الی 5 روز جلساتی را بنیاد مسکن برگزار کردند به گونه‌ای که حتی آقای رحمانی معاون برنامه‌ریزی بنیاد مسکن خبر از پرداخت یک میلیارد تومان ودیعه به همراه 20میلیون تومان اجاره به صورت ماهانه به خبرنگار خطوط داد و فقط تصویب این موضوع از سوی دولت مانده بود اما به صورت کاملا ناگهانی دولت محترم روند بازسازی منازل آسیب دیده و اسکان را به شهرداری تهران سپرد.
شهرداری تهران در ابتدا هتل‌هایی را برای اسکان اضطراری افراد آسیب دیده مهیا کرد اما متاسفانه خدماتی که هتل‌ها ارائه می‌دهند همچون هتل لاله نه به اندازه یک هتل 5ستاره بلکه به اندازه یک مهمانسرا هم نیست به طوری که خانواده‌هایی که در این هتل ساکن هستند باید برای هر وعده غذایی در ساعات خاص و ارائه کد ملی غذای خود را دریافت کنند، یا به دلیل عدم وجود وسایل سرمایشی از گذاشتن یک پنکه هم دریغ می‌کنند یا برای شست و شوی لباس‌های خانواده‌ها درخواست یک میلیون تومان هزینه می‌کنند؛ آیا واقعا این مدل خدمات شهرداری تهران است؟ چرا در هتل‌ها هیچ برنامه فرهنگی در نظر نمی‌گیرند تا فرزندان خانواده‌ها کمی از حال و هوای جنگ تحمیلی 12روزه دربیایند؟
در ادامه خدمات شهرداری، آقای نصیری مدیرکل مدیریت بحران شهر تهران از رهن منازل برای خانواده‌های آسیب دیده خبر داد و این خانواده‌ها را به شهرداری ناحیه مناطق خود سوق داده است تا با ارائه مدارک خود خانه‌ای را برایشان رهن و اجاره کنند اما نه تنها کاری انجام نمی‌دهند بلکه فقط شعار می‌دهند، فقط یک سری کارشناس به سوی ساختمان‌های آسیب دیده می‌فرستند تا عکس و فیلم جمع‌آوری کنند؛ آیا واقعا در چنین شرایطی عکس و فیلم گرفتن از ساختمان برای مردم آسیب دیده از جنگ راه‌حل می‌شود؟ عکس و فیلم گرفتن یک روز، دو روز یا سه روز نه اینکه ده روز زمان ببرد.
دولت محترم جناب آقای پزشکیان که وظیفه‌ای که بر دوش شما بود را به شهرداری تهران سپردید، حالا بیاید و پاسخ دهید این فجایع را؟ مگر شما در روزهای جنگ نگفتید در کنار مردم آسیب دیده هستیم پس چرا رها کردید و کاری که وظیفه خودتان بود را بر دوش دیگران گذاشتید؟ کاش ارگانی که کار را به آن‌ها سپردید حداقل کمی کار انجام می‌دادند نه این فقط شعار دهند و عکس و فیلم جمع‌آوری کنند و سخن پایانی خطاب به آقای زاکانی است: اگر کاری انجام نمی‌دهید این مسئولیت مهم را به شخص دیگری واگذار کنید کما اینکه امیدی نیست ارگان دیگری هم کاری انجام دهد مگر اینکه برای اسم در کردن و گرفتن پست و مقام باشد.