تئاتر استانی در بحران/ گیشه محدود و فشار مالی گروهها
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط به نقل از باشگاه خبرنگاران جوان، آرش بیات، بازیگر همدانی نمایش «راز فنا»، که این روزها در کنار مقبره بوعلی سینا، در مجموعه فرهنگی و هنری تالار فجر همدان روی صحنه است، با ابراز تأسف از این امر که همدان با تاریخ و فرهنگ غنی خود هنوز نتوانسته تئاتری ارائه دهد که ذهن و فکر مخاطب را به چالش بکشد، بیان کرد: مشکلات اقتصادی، نبود حمایت فرهنگی و فقر متن باعث شده است تا تئاتر در این شهر بیشتر سطحی و سرگرمکننده باقی بماند تا اندیشهمحور.
وی با اذعان به این موضوع که این وضعیت دردناک و ناامیدکننده است، خاطرنشان کرد: «ما در شهری زندگی میکنیم که پایتخت تاریخ و تمدن ایران زمین است، اما هنوز نمایشی ندیدهایم که بتواند مردم را تکان دهد و آنان را با پرسشها و چالشهای اجتماعی روبهرو کند.»
بیات ادامه داد: «هر بار که بخواهم از این وضعیت گلایه کنم، نمیدانم از کجا شروع کنم؛ هر نقطهای را نگاه کنی، پر از مشکلات مالی و ساختاری است. از هزینه اجاره سالن گرفته تا کرایه رفتوآمد و تهیه سادهترین امکانات، همه فشار مضاعفی بر گروهها وارد میکند.»
وی افزود: «یک کارگردان یا نویسنده اگر بخواهد نمایشی روی صحنه ببرد، با مشکلات ریز و درشت بسیاری مواجه است و بدون اسپانسر یا تهیهکننده دغدغهمند، کار نیمهتمام میماند.
نبود متن عمیق و کمبود نویسنده بومی توانمند
بیات با بیان نگرانی از این موضوع که یکی از مشکلات اصلی تئاتر همدان فقدان متنهای عمیق و نویسندگان بومی توانمند است، اظهار داشت: «نمایشنامههایی که در اختیار داریم اغلب فاقد عمق فکری و ارجاعهای فرهنگی هستند و همین باعث میشود اجرای اثر، سطحی و بدون پشتوانه ذهنی باشد.»
وی افزود: «معدود نویسندگانی که فعالند، به دلیل مشکلات اقتصادی کمتر دست به قلم میبرند و کمکاری آنها پس از دوران کرونا شدت گرفته است.»
بیات ادامه داد: «در چنین شرایطی، نمایشهای اندیشهمحور و جدی بسیار کمتعداد شدهاند و مخاطب متفکر در این شهر رفتهرفته کاهش یافته است. این مسئله به همان اندازه که فرهنگی است، یک معضل اجتماعی هم به شمار میرود.»
تغییر ذائقه مخاطب و غلبه تئاترهای سرگرمکننده
او با اذعان به این نکته که بخش عمدهای از مخاطبان به تئاترهای موزیکال و کودک گرایش پیدا کردهاند، خاطرنشان کرد: «مردم بیشتر دنبال نمایشهایی هستند که بخندند و وقت بگذرانند، اما تئاتر صرفاً برای سرگرمی خلق نشده است.»
بیات افزود: «آیا بزرگسالان این شهر نباید فرصتی برای دیدن آثار جدی داشته باشند؟ چرا باید فقط وقتی نمایشی کودکانه یا کوچهبازاری روی صحنه میرود، استقبال شود؟»
گیشه محدود و فشار مالی گروهها
آرش بیات با بیان نگرانی از این امر که فروش بلیتها کفاف هزینهها را نمیدهد، اظهار داشت: «بلیت صد هزار تومانی حتی هزینه یک بسته پفک یا دو بسته چیپس هم نمیشود و ما از مردم انتظار داریم به دیدن تئاتری بیایند که فکر و اندیشه در آن باشد.»
وی ادامه داد: «نمایشی که از دل برمیآید، حتماً بر دل مینشیند، اما در شرایط فعلی، علاوه بر همه کمبودها، با فقر مخاطب متفکر نیز روبهرو هستیم و این فقر مخاطب شاید از هر مشکل دیگری خطرناکتر باشد.»