چهارشنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۳
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، هر روزه مشکلات جامعه کارگری در حال افزایش است و علی رغم پیگیری‌های مسئولین هیچ توفیقی حاصل نمی‌شود. با وجود گفته‌های وزیر کار دولت سیزدهم مبنی بر ایجاد شغل و کار اما دیده‌ها خلاف واقع را نشان می‌دهد. طی امروز صبح خبرنگار خطوط در کنارگذر اتوبان ارتش در شمال تهران شمار زیادی از افرادی را می‌بیند که چشم انتظار هستند تا به قول خودشان فردی به سراغ آن‌ها بیاید و راهی کار شوند. در میان این افراد از جوان ۲۰ ساله تا پیرمرد ۶۰ ساله ایرانی تا اتباع افغانی وجود دارد. آنچه در ادامه می‌خوانید بیان نظرات و نقد و انتظارت این عزیران می‌باشد:
یک کارگر ایرانی به مشکلات خود اشاره کرد و گفت: مشکل ما وجود افغانی‌ها است، هر شخصی هم که برای کار به سراغمان می‌آید فقط فرد افغانی را با خود می‌برد زیرا کارگر حقوق مشخصی ندارد؛ یکی می‌گوید ۳۰۰هزار تومان دیگری ۵۰۰ و دیگر فردی پیشنهاد یک میلیون تومان می‌دهد. ما ایرانی‌ها در اینجا شاید در ماه سه روز هم بر سر کار نرویم. بنده درحال حاضر ۲۳ سال سابقه کار دارم، بنا هم هستم اما باید کارگری کنم. چرا باید با ۲۳ سال سابقه کاری کارگری کنم؟ در ماه شاید فقط ۵ روز سرکار بروم و در کل ۵ میلیون تومان دریافت کنم.
می‌گویند افغانی ارزان کار می‌کند؛ افغانی می‌خوابد سر ساختمان نه پول آب نه کرایه خانه و نه قبضی پرداخت می‌کند اما ما چه؟؟ می‌گویند که هر کارفرمایی افغانی غیرمجاز را سر کار ببرد به ازای هر افغانی جریمه می‌شود؛ بروید تحقیق کنید کدام کارفرما را تا به حال جریمه کردند. سر هر ساختمانی که دارد ساخته می‌شود ۱۵ تا ۲۰ فرد افغانی وجود دارد. ما نمی‌گوییم مهاجر نداشته باشیم، داشته باشیم اما حداقل یک حد و قانونی برایشان قائل باشند. اولویت کار با کارگر ایرانی باشد در صورتی که کم بود افغانی را بر سر کار ببرند، افغانی هم برادر ما است.
این کارگر در ادامه صحبت‌های خود به در خصوص انتظار خود از وزیر کار آینده گفت: انتظار ما از وزیر کار آینده این است که به کارگران توجه کنند.
یک گارگر ایرانی دیگر در این میان مطرح کرد: ما همیشه بیکار هستیم، کارمان افتاده به دست افغانی‌ها. افغانی را غذا و بیمه نمی‌دهند و فقط یک جای خواب به آن‌ها می‌دهند، یک جورایی از افغانی‌ها سوءاستفاده می‌کنند چون نقطه ضعف آن‌ها را می‌دانند اما با ایرانی نمی‌توانند این کارها را انجام دهند. چند سال است وضعیت همین گونه است و هیچ تغییری نکرده، چند سال است بیکار می‌آییم و بیکار می‌رویم، زندگی نداریم و کاری نیست، خود افراد اداری، پولدارهای تهران، برج داران و این‌هایی که دستشان به دهنشان می‌رسد ایرانی را با خود نمی‌برند مگر اینکه افغانی نباشد، هر برجی ۳ تا ۴ افغانی سرایدار آن است، موقعی که بهشان می‌گویی ایرانی یا شهرستانی هستی انگار که داعش می‌بینند. تا ساعت ۳ اینجا می‌مانیم بدون هیچ کاری بعد از ساعت ۳ هم گشت می‌آید و می‌گوید تو دزد هستی. افغانی‌ها که وارد ایران شدند به کشور خود روند، تمام میدان‌های تهران را فقط افغانی فرا گرفته و ایرانی وجود ندارد. ایرانی کمتر از یک میلیون تومان کار نمی‌کند اما یک افغانی چون مجبور و احتیاج به جای خواب دارد با ۴۰۰ هزار تومان هم کار را قبول می‌کند و فقط دارند کار را ارزان می‌کنند تازه پولشان را هم نمی‌دهند و فقط سواستفاده می‌کنند. شهرستان‌های دیگر کمتر افغانی دارند فقط تهران است که پر از افغانی است. برخی موقع‌ها اینقدر کار نیست به شهرستان می‌رویم و دیگر به تهران نمی‌آییم. تنها راه این است که افغانی‌ها به کشور خود بازگردند
وی در جواب سوال خبرنگار خطوط در خصوص تاثیر وجود انجمن‌های صنفی کارگران، نیشخندی زد و گفت: حتی فرد به خصوصی به عنوان رئیس جامعه کارگری هم به کمک ما نمی‌آید تا آدم درخواست و نظر خود را اعلام کند، چه برسد به انجمن‌های صنفی کارگران، این‌ها کدام کار و کاسبی را راه انداخته‌اند؟ فقط حرف می‌زنند و عمل نمی‌کنند. انتظار زیادی از وزیر کار آینده چون می‌دانیم همانند وزیر قبلی کاری نمی‌تواند انجام دهد، نداریم اما در کل جوانانی که بیکار هستند را کار بدهد تا بتوانند درآمدی داشته باشند.
کارگر ایرانی دیگر که خسته و ناامید به دیواری تکیه داده بود، بیان کرد: بنده ۳۰ سال است بنا هستم، اما هیچ کاری برایم وجود ندارد. اینجا قایم می‌شوم تا خانواده‌ام نبینند. فقط پادگان‌ها ما را با خود می‌برند چرا که مکان‌های دیگر افغانی است، یک زمان بود همگی کارگر ساده بودند اما در حال حاضر هر ارگانی بروید افغانی وجود دارد.
بر اساس این گزارش پس از صحبت‌های کارگران ایرانی خبرنگار خطوط به سراغ یک مهاجر افغانی که گوشه‌ای نشسته و منتظر کارفرما بود رفت تا او هم به بیان مشکلات خود بپردازد.
مهاجر افغانی گفت: در کشور خودمان هیچ کاری نداریم، بیکار هستیم و مجبوریم به تهران بیاییم تا کار کنیم. دولت ما دولت درستی نیست، نه کاری و نه کاسبی راه می‌اندازد. یک روز در میان اینجا کار می‌کنیم و روزانه ۷۰۰ الی ۸۰۰ تومان دریافت می‌کنیم. اگر دولت ما کار در کشور راه بیندازد همین الان خواهیم رفت چرا که کار کردن در تهران هم برای ما سخت است هرکجا می‌رویم ما را به دلیل وجود افغانی منع می‌کنند، تا با صدای بلند صحبت می‌کنیم کلی بد و بیراه می‌شنویم اما در کل مجبوریم کار کنیم.