به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، شکست در سئول روز بد تیم ملی ایران بود؛ یک روز غیرقابل دفاع. هیچ تردیدی نیست که ضعیف بودیم و نقش اول این ترادی هم شخص سرمربی تیم ملی است.
همانطور که بعد از بردها از اسکوچیچ تمجید می‌شود، بعد از باخت دو گله برابر کره‌جنوبی، او باید جوابگوی عملکرد شاگردانش باشد. ترسو وارد زمین شدیم و بد باختیم. با همه کمبودها اسکوچیچ باید جواب بدهد چطور ایده عجیبی مثل استفاده از عارف غلامی در پست دفاع راست به ذهنش خطور کرد؟ یعنی واقعا در فوتبال ایران یک نفر هم شایسته‌تر از او برای بازی در این پست نبود؟
اسکوچیچ همچنین در کوچ حین بازی و تغییر ضرباهنگ مسابقه هم ناتوان بود. او تا دقیقه نود موفق به مهار جناح چپ کره نشد و تعویض‌های تهاجمی‌اش را هم خیلی دیر انجام داد. اهالی فوتبال ایران نگران رویارویی با رقبای بزرگ در جام جهانی هستند و کاملا هم حق دارند.
واقعیت تلخ تیم ملی را گفتیم، اما آنچه در هجمه شدید و فحاشی‌ها کاملا لگدمال شده، «انصاف» است. حتی اگر کسی اسکوچیچ را شایسته نیمکت تیم ملی نداند، باز زیبنده نیست که زحمات قبلی او و نیز شرایط تیم ملی در بازی در خانه کره جنوبی را نادیده بگیرد. مربی کروات نصف ترکیبش را در اختیار نداشت و از بخت بد، بهترین بازیکن تیمش یعنی شجاع خلیل‌زاده را هم در حین مسابقه از دست داد.
بعد هم گل اول به آن شکل عجیب در بدترین زمان ممکن از راه رسید و البته که بازیکنان ما هم حداقل از سه فرصت عالی گلزنی در ابتدا و انتهای مسابقه استفاده نکردند. فقط یک مهدی طارمی نبود و نتیجه‌اش شد شکست سه گله برابر ژاپن. غیبت همین طارمی در بازی اروپایی پورتو با لیون مقدمات حذف تیم پرتغالی را فراهم کرد و هواداران خشمگین را در فضای مجازی به جان کونسیسائو انداخت. حالا شما محرمی و عزت‌اللهی و قدوس و جهانبخش را هم به او اضافه کنید. اینطوری شاید متقاعد شوید بین بد و بیراه‌های‌تان کمی هم نفس بکشید!
در فاصله کمتر از هشت ماه به جام‌جهانی، یک نفر در فدراسیون باید یک تصمیم حیاتی بگیرد و مردانه پای آن بایستد؛ یا اسکوچیچ را بیرون کنید و تا دیر نشده یک مربی خارجی دیگر بیاورید یا طوری از او حمایت کنید و پای این مربی بایستید که یک روز در میان شایعه اخراجش سر زبان‌ها نیفیتد و کلاهش پیش بازیکنان بی‌پشم نشود. این روند کج‌دار و مریز به سود هیچ‌کس نیست.