به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، موضوع فقط دو پاس گل تماشایی محمدحسین کنعانی‌زادگان برابر لبنان نیست. قرار نیست به خاطر این دبل زیبا برابر یک رقیب ضعیف ذوق‌زده شویم، اما حقیقت آن است که کنعانی‌زادگان از نظر فنی یکی از بهترین مدافعان فوتبال ایران به شمار می‌آید؛ بازیکنی که روز به روز پخته‌تر شده و در ۲۸ سالگی در بهترین فرم ممکن قرار دارد.
او در دفاع سختگیر است، بیشتر ضربات سر اول را می‌زند و البته برگ برنده‌اش همین ذکاوت در بازیسازی است. یکی از مشکلات پرسپولیس همین بود که بعد از جدایی کنعانی‌زادگان، امکان بازیسازی از عقب زمین به شدت محدود شد. اگر در سبک فوتبال کنعانی دقیق شده باشید، می‌دانید که از چه چیزی صحبت می‌کنیم؛ از قطع توپ و پاس‌های طولی و قطری هوشمندانه که در تغییر آنی شرایط بازی بسیار موثر است.
افسوس اما که این همه استعداد، اغلب تحت تاثیر حواشی زرد و زننده قرار می‌گیرد. مقصر هم کسی نیست جز خود کنعانی؛ فوتبالیستی که انگار در تطبیق یافتن با پایگاه اجتماعی جدیدش ناموفق بوده و هنوز نمی‌داند چه موقعیتی دارد. کاش سبک زندگی او هم شبیه فوتبالش «قابل دفاع» باشد.
یک دلسوز، یک بزرگ‌تر به محمدحسین یادآوری کند کارهای سخیفی مثل توهین به تیم رقیب، بی‌ادبی با مردم یا غلتیدن در دامن حواشی مبتذل، فقط به ضرر خودش تمام می‌شود. می‌توانی سرت را پایین بیندازی، مؤدب و باوقار به کارت ادامه بدهی. اینطوری هم بیشتر پیشرفت می‌کنی و هم از احترام عامه مردم برخوردار خواهی شد؛ گنجی که ارزش آن هزار بار بیشتر از موفقیت‌های داخل زمین است.