به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، هنوز چند هفته از مسابقات لیگ باقی مانده و شاید بار دیگر ورق به سود پرسپولیس برگردد، اما آیا واقعا تیمی که رفت و برگشت نمی‌تواند «هوادار» تازه صعود کرده را ببرد، سزاوار قهرمانی است؟
لیگ ششم پرسپولیس دنیزلی درست در همین هفته بیست و سوم با استقلال مساوی کرد. صمد مرفاوی در نشست خبری فاصله ۱۲ امتیازی استقلال را به رخ کشید. افندی اما در هفت هفته آخر تیمش را طوری جمع کرد که فصل را با یک امتیاز بیشتر از آبی‌ها به پایان رساند. حالا مقایسه کنید با یحیی گل‌محمدی که پس از گل مساوی استقلال تسلیم می‌شود و نه‌تنها یک ربع آخر دربی، که قهرمانی کل فصل را به تیم رقیب تعارف می‌زند. جناب گل‌محمدی یک ماه است کل کشور را به هم ریخته که «ما ۱۰ نفره گل خوردیم»، هیچ‌کس هم از او نپرسید مگر قرار است هر تیمی که یک بازیکن کمتر دارد، همه توپ‌ها را گل بخورد؟ مگر بهترین خاطرات تاریخ پرسپولیس از دربی، با ده بازیکن یا حتی ۹ بازیکن رقم نخورده است؟
مسأله اینجاست که یحیی و اطرافیانش پرسپولیس را تبدیل به یک تیم «معمولی» کردند؛ نه فقط از حیث نیروی انسانی و خریدهای ضعیف و ناکارآمد، بلکه مهم‌تر از آن، از لحاظ فرهنگی. تیمی که به اجبار سازمان لیگ در فیفادی بدون ملی‌پوشانش بازی می‌کرد و سرمربی‌اش یک کلمه غر نمی‌زد، حالا تبدیل شده به تیمی که از زمین و زمان بهانه می‌گیرد؛ اعتراض پشت اعتراض، قهر پشت قهر، استعفا پشت استعفا. پرسپولیس صامت و متین را تبدیل کردید به رکورددار صدور بیانیه. شخص یحیی گل‌محمدی فصل گذشته کنار زمین هفت کارت زرد و دو کارت قرمز گرفت؛ جنگ است مگر؟
تیمی که دستیارانش لام تا کام حرف نمی‌زدند و فقط کارشان را می‌کردند، تبدیل شد به باشگاهی که رسانه‌ای‌ترین دستیار جهان را به فوتبال معرفی کرد. سراغ هر سایت و صفحه و شبکه‌ای که می‌روی، حمید مطهری با یک بغل جمله قصار در کمین نشسته است. آیا تا امروز کسی صدای گابریل پین در استقلال را شنیده است؟ مسئله فقط از دست رفتن احتمالی قهرمانی امسال نیست؛ چه این که هیچ باشگاهی در جهان نمی‌تواند همیشه قهرمان باشد.
خطر بزرگ‌تر برای پرسپولیس، تغییر فرهنگ این باشگاه است؛ تبدیل شدن تیمی که از بازیکن تستی و لیگ یکی امثال انصاری و طارمی و نوراللهی می‌ساخت، به تیمی که جرأت ندارد حتی به یکی از جوانانش ۱۰ دقیقه بازی بدهد. جام‌ها می‌آیند و می‌روند؛ اما کاش روح جنگجو و باوقار پرسپولیس را اینطور لگدکوب نمی‌کردید.