به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، می‌گویند اهالی بندر پورتو مهدی طارمی را از رئیس جمهور پرتغال هم بیشتر دوست دارند. روزی نیست که سیل تعریف و تمجیدها از او به سمت رسانه‌ها سرازیر نشود. آمار می‌گوید طارمی با اثرگذاری مستقیم روی ۳۰ گل، یکی از هشت مهاجم برتر این فصل اروپا بوده؛ کنار بزرگانی همچون امباپه، بنزما و هالند.
همه اینها را می‌شنویم و یاد این بخش از درد دل پدر مهدی می‌افتیم، حرف‌هایی که او با بغض زد: «خیلی شرمنده مهدی هستم. زورم به آدم‌های نالایق نرسید. او زودتر از این حرف‌ها باید معرفی می‌شد. این پسر ۱۱ سالش بود که او را با خودم بردم به اردوی یکی از تیم‌های ملی پایه. با هزار مکافات رفتیم تو. اصرار کردم که یک تست ساده از او بگیرند. عضو کادرفنی روی تخت دراز کشیده بود و حتی به خودش زحمت بلند شدن هم نداد. بعد از کلی خواهش و تمنا گفتند خودت بیرون باش، بچه بماند. بعد هم از مهدی پرسیدم چه شد؟ گفت ۱۰ دقیقه بازی‌ام دادند و اصلا نگاهم نکردند. گفتم خدا بزرگ است.»
بله؛ خدا بزرگ است و اگر قرار باشد عزت بدهد، از فلک و فردوس هم کاری ساخته نیست. فقط سوال اینجاست که چشم‌های بسته مسئولان بی‌کفایت، چند استعداد ناب مثل مهدی طارمی را سوزاند و از بین برد؟ بی‌نوا آنهایی که دلسرد شدند، رفتند و هیچ‌وقت هم سمت فوتبال برنگشتند. چه تاج گل‌هایی داشتیم که نشکفته پژمردند. به خدا قسم گوشه گوشه این مملکت پر از استعداد است. طارمی بعدی، شاید فقط محتاج یک سر سوزن جسارت و اعتماد باشد.
سیستم درست، طلا را از زیر سنگ بیرون می‌کشد، اینجا اما... پی‌نوشت: «هر انتقادی نسبت به مهدی طارمی وجود داشته باشد، تلاش و اراده آهنی او برای دل کندن از حواشی و رسیدن به چنین نقطه رشک‌برانگیزی قابل ستایش است. زرق و برق اطراف ستاره‌ها ممکن است ریشه آنها را بسوزاند. یادمان باشد طارمی از فضایی به سطح اول فوتبال اروپا رسید که یکی مثل مهدی قائدی این روزها در آن گم شده است.»