به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، در هر نسلی برخی بازیکنان ستاره می‌شوند و دلیل آن نمایش ماندگار آن‌ها در بیشتر بازی‌هایی است که به میدان رفته‌اند.
در تیم پرسپولیس سیدجلال حسینی و وحید امیری توانسته‌اند این موضوع را ثابت کنند. حسینی در حالی که ۴۰ ساله شده هنوز هم عنصری مؤثر در تیمش است. او به خاطر دیدگاه کارلوس کی‌روش از تیم ملی جدا شد، اما هنوز هم آن قدر خوب بازی می‌کند که یحیی گل‌محمدی نمی‌تواند او را بیرون بگذارد. اگرچه مصدومیت‌ها باعث می‌شود هر از چندگاهی تماشاگر بازی‌های تیمش باشد، اما هر زمان که شرایط بازی داشته، سرمربی پرسپولیس در استفاده از او تردید نکرده است.
وحید امیری هم با وجود اینکه کمی دیر به فوتبال ایران معرفی شد، اما چه در نفت تهران و چه امروز که ۳۳ ساله شده در پرسپولیس بازیکنی آماده است. او در دقیقه ۹۰ دیدار پرسپولیس و پیکان با یک استارت انفجاری زمینه‌ساز گل سوم سرخ‌پوشان شد. او متعهد و سخت‌کوش در صدد موفقیت تیمش است. دراگان اسکوچیچ هم به خوبی این موضوع را درک کرده که در ترکیب تیم ملی فوتبال ایران ۱۰ لژیونر بازی می‌کند و تنها نماینده لیگ برتر امیری است. او در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه توپ را از میان پا‌های جرارد پیکه رد کرد تا فیفا آن لایی را در میان دیگر تکنیک‌های زیبای تورنمنت بگذارد. امیری خستگی‌ناپذیر بازی می‌کند و دقیقه یک با ۹۰ برایش فرقی ندارد.
سیدجلال حسینی و وحید امیری نمونه خوبی از بازیکنانی هستند که صد درصد وجودشان را برای موفقیت تیم می‌گذارند. هرگز کم‌فروشی در کار این دو بازیکن نیست. این در حالی است که بازیکنان جوان‌تر از این دو به وفور یافت می‌شود، اما بسیاری از آن‌ها فاقد کیفیت هستند تا بتوانند با چنین بازیکنانی مقایسه شوند. این ستاره‌ها را باید بدون تعصب رنگی، برچسب و افراط در حمایت از تیمی دید تا از فوتبال لذت برد. این دو ستاره سالم زندگی کردند و از استثناهای نسل خود شدند. آن‌ها الگوهای خوبی برای فوتبالیست‌های جوان‌تر هستند چون بی‌ادعا در خدمت تیم هستند.