به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، داستان شگفت‌انگیز حضور مهدی شیری در پرسپولیس، همین اشک و آه‌های کلیشه‌ای فصل وداع را کم داشت؛ همین که یک عده داستان را «هندی» کنند و از حفظ نشدن حرمت بازیکنی حرف بزنند که تلخ‌ترین لحظه تاریخ باشگاه پرسپولیس را رقم زد.
اگر دست‌تان رسید، به این جماعت بغض‌کرده و متأثر از جدایی مهدی شیری یادآوری کنید فوتبال حرفه‌ای، مهمانی خانه خاله و عمه نیست. اینجا همانقدر که پول خوب و شهرت و عزت و احترام وجود دارد، اگر خوب نباشی باید طعم فشار و انتقاد و تصمیمات قاطع را بچشی. مگر از مسی و رونالدو بزرگ‌تر داریم؟ ببیند که در روزهای نه‌چندان خوب آنها در پاریس و منچستر چه انتقادات بی‌رحمانه‌ای از این فوق‌ستاره‌ها می‌شود. مگر سرخیو راموس عمود خیمه رئال نبود؟ یادتان نیست چطور در لیست مازاد قرارش دادند؟
ما اما رقیق‌ترین احساسات و عواطف‌مان را خرج بازیکن همیشه متوسطی می‌کنیم که از روز اول از نظر فنی در تراز پرسپولیس به شمار نمی‌آمد. مهدی شیری اشتباهی بود که حداقل با دو سال تاخیر اصلاح شد. صد البته توهین به هیچ‌کس زیبنده و قابل توجیه نیست اما این قبیل مقدس‌تراشی‌های بی‌محابا هم محلی از اعراب ندارد. ۲۰ درصد رقم قرارداد یک فصل مهدی شیری از پس‌انداز سی سال بسیاری از هواداران بیشتر است.
فوتبالیست‌ها چنین پولی می‌گیرند که کارایی داشته باشند و اگر نداشتند، طبیعی است که باید برای نقد و ملامت یا برخوردهای سلبی و حذفی حاضر باشند. در این وادی نمی‌شود «نوش» را خواست و از «نیش» گریخت؛ مخصوصا اگر پای بازیکنی وسط باشد که سانتر سالم را به افسانه‌ای کمیاب تبدیل کرده بود، بازیکنی که قرار بود ناتوانی‌اش در فاز هجومی را با پشتکار در امور دفاعی جبران کند، اما در همین بخش هم دو جام قهرمانی از تیم گرفت.
کاش خدا همه ما را طوری دوست داشته باشد که مهدی شیری را دوست داشت؛ مدافع کنار فوق‌العاده معمولی که در بخشی از درخشان‌ترین فصول تاریخ پرسپولیس در ترکیب اصلی به میدان رفت، هفته‌ای چند بار روی جلد مطبوعات بود، در بیش از صد بازی با لباس قرمز فقط سه پاس گل داد و حالا که بعد از کلی تاخیر در لیست مازاد قرار گرفته، وجدان یک عده بابت عدم حفظ حرمتش درد گرفته است. راستی که خوش به سعادتت آقای شیری!