به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خطوط، فرشید یزدانی، رئیس اسبق انجمن کودکان کار در گفتگو با خبرنگار خطوط به وضعیت کودکان کار پرداخت و گفت: بخشی از کودکان کار در خیابان‌ها قابل مشاهده هستند. همانند آن‌هایی که سرچهارراه‌ها یا در زباله‌گردی‌ها مشغول به کار کردن هستند. این دو دسته بخش کمی از کودکان کار را تشکیل می‌دهند. عمده کودکان کار کسانی هستند که در کارگاه‌های مختلف لایه‌های بازار کار می‌کنند از کارگاه‌های کفاشی گرفته تا بافندگی. بخشی دیگری از کودکان کار در کوره پزخانه‌ها فعالیت می‌کنند. این گروه بخش مهمی از کودکان کار را تشکیل می‌دهند.
از نظر آماری کودکان کار نیاز به یک بررسی قوی و جدی است
وی به آمار کودکان کار اشاره کرد و گفت: آمار دقیقی از این کودکان نیست. طبق آمار سال 95، تعداد کودکان زباله گرد چیزی در حدود ۵۰۰۰ نفر برآورد می‌شوند که در تهران مشغول به کارند. از نظر آماری نیاز به یک بررسی قوی و جدی است.
باور من این است که از نظر امکانات اقتصادی و اجرایی چیزی کم نداریم فقط نگرش سطح کلان باید در دولت وجود داشته باشد که متاسفانه وجود ندارد .حتی وزارت رفاه هم که به طور مشخص مسئول اصلی این کار است اصلا چنین دغدغه‌ای نه در رفتار و نه در برنامه‌هایشان وجود ندارد.
رئیس اسبق انجمن کودکان کار با بیان اینکه فقر بیشتر می‌شود آمار کودکان کار هم افزایش می‌یابد، ادامه داد: بحث بحران‌های اقتصادی و فشارهای اقتصادی ناشی از کرونا در فقر جامعه بسیار اثر گذاشته، هرچه فقر بیشتر می‌شود آمار کودکان کار هم افزایش می‌یابد به خصوص در یکی دو سال اخیر که به شدت تورم بالا رفته و خانواده‌های زیادی به عرصه فقر سقوط کردند. طبیعتاً کودکان کار از کمترین امکانات و حمایت‌های قانونی برخوردارند. طبق قانون کار به کارگیری کودکان تا ۱۵ سال ممنوع، ۱۵ تا ۱۸ سال با شرایط خاص است همانند اینکه شب کار نباشند، ساعت کاریشان کمتر باشد، کار مناسب با توانمندی‌شان در نظر گرفته شود، اما متاسفانه هیچ کدام از این موارد رعایت نمی‌شود.
یزدانی گفت: یکی از بدترین شرایط کار را کودکان کار دارند. این افراد دارای دستمزدهای پایین نسبت به بقیه افراد جامعه هستند و از طرفی دیگر امکان اعتراض و تشکلیابی هم ندارند. همچنین از نظر بهداشتی در منظر آسیب جدی و در کنار این موضوع سلامت روح و روانشان را هم به شدت آسیب می‌بیند.
وی به وضعیت کودکان مهاجر اشاره و مطرح کرد: وضعیت کودکان مهاجر از دیگر کودکان به مراتب بدتر است. عمده کودکان کار مهاجر، کودکان افغانستانی و پاکستانی هستند که جدا از خانواده‌شان به تهران آمده‌اند که همین مسئله فشار بیشتری به بچه‌ها وارد می‌کند.
رئیس اسبق انجمن کودکان کار به وضعیت تعطیلی این قشر جامعه پرداخت و مطرح کرد: بسیاری از این کودکان کار تعطیلاتی ندارند. مثلا کودکان زباله گرد به طور مشخص تعطیلاتی ندارند مگر در هفته یک نصف روز کلاً آزاد باشند که آن هم به نظافت شخصی خود بپردازند. کودکانی هم که در کوره پزخانه‌ها و کارگاه‌ها کار می‌کنند تعطیلات بسیار محدودی دارند که بسیاری از این کودکان امکان بهره‌مندی از این تعطیلات را هم ندارند.
پرداختن به مسئله فقر کودکی مهم‌ترین راهبرد مسئولین
برخوردهای مقطعی با مسئله کودکان کار در شهر تهران بیشتر به عنوان مرتب کردن مبلمان شهری مسئله بوده است تا این کودکان جلوی چشم نباشند!
یزدانی ادامه داد: می‌توان به وضعیت این قشر از کودکان دو نگاه داشت: یکی نگاه کوتاه مدت و برخورد به صورت مسکن تا درد این مسئله اجتماعی را کم کنیم و دیگر اینکه یک نگاه عمیق‌تر و اثرگذارتر که در واقع این نگاه نیاز به سیاست‌گذاری جدی دارد که به نظر می‌آید باید در این نگاه کار کنیم. به صورت کلی نگاه کلانتر و بلند مدت‌تر نیاز این مسئله است. اگر دغدغه توسعه و رفع فقر برای مسئولین ما به صورت جدی وجود داشت یا وجود داشته باشد، پرداختن به مسئله فقر کودکی مهم‌ترین راهبردی است که باید داشته باشند و سیاست‌گذاری در عرصه‌ای از بین بردن فقر کودکی که طبیعتاً بخش مهمی از این مسئله به فقر خانواده‌ها برمی‌گردد.
رئیس اسبق انجمن کودکان کار خاطرنشان کرد: این مسئله زیاد دغدغه مسئولین نیست. برخوردهای مقطعی هم که با مسئله کودکان کار در شهر تهران انجام شده، برخوردهایی بوده که بیشتر به عنوان مرتب کردن مبلمان شهری مسئله بوده است تا این کودکان جلوی چشم نباشند. این نشان می‌دهد که متاسفانه نگاه جدی و عمیقی که در عرصه سیاست گذاری کشور وجود ندارد که به این مسئله بپردازد. تمام کارها یک تسکین بخش موقت است. طبیعتاً باور من این است که از نظر امکانات اقتصادی و اجرایی چیزی کم نداریم فقط نگرش سطح کلان است که باید در دولت وجود داشته باشد که متاسفانه وجود ندارد حتی وزارت رفاه هم که به طور مشخص مسئول اصلی این کار است اصلا چنین دغدغه‌ای را در رفتارهایش نمی‌بینیم نه در رفتار و نه در برنامه‌هایشان وجود دارد. مسئله کودکان کار در سطح خرد قابل حل شدن نیست.
